به‌منظور تعیین نیاز ترئونین قابل‌هضم مرغان تخم‌گذار تغذیه شده با جیره گندم-سویا در دوره دوم تولید آزمایشی با استفاده از 384 قطعه مرغ تخم‌گذار سویه های­لاین W36 در قالب طرح کاملاً تصادفی با شش تیمار، هشت تکرار و هشت قطعه پرنده در هر تکرار در دوره سنی 105 تا 116 هفتگی انجام شد.

تیمارهای آزمایشی شامل افزودن ال-ترئونین به جیره به‌منظور تأمین شش سطح ترئونین قابل‌هضم 44/0، 46/0، 48/0، 50/0، 52/0 و 54/0 درصد بودند، به ­طوری که نسبت ترئونین به لیزین در جیره­ های آزمایشی به ترتیب 60، 63، 66، 69، 72 و 75 درصد حاصل شد. تأثیر سطح ترئونین قابل‌هضم جیره بر درصد تخم‌گذاری، گرم تخم­مرغ تولیدی روزانه و ضریب تبدیل خوراک به­ صورت معادله درجه‌ دو و بر میانگین وزن تخم ­مرغ به­صورت خطی معنی ­دار شد. با افزایش غلظت ترئونین قابل‌هضم جیره تا سطح 48/0 درصد، درصد تخم‌گذاری و گرم تخم ­مرغ تولیدی روزانه افزایش و ضریب تبدیل خوراک بهبود یافت.

با استفاده از مدل­های رگرسیونی نیاز ترئونین قابل‌هضم مرغان تخم‌گذار به ­منظور بروز بهینه­ درصد تخم‌گذاری، گرم تخم ­مرغ تولیدی روزانه و ضریب تبدیل خوراک به ترتیب 502، 505 و 517 میلی­ گرم در روز (معادل 57/9 میلی­گرم به ازای یک گرم تخم­مرغ تولیدی) برآورد شد.

نتیجه کلی این‌که در جیره ­های بر پایه گندم-سویا برای دوره دوم تولید ترئونین اسید آمینه محدود کننده است، میزان نیاز ترئونین قابل هضم برآورد شده برای بروز بهینه ضریب تبدیل خوراک نسبت به درصد تخم­ گذاری و گرم تخم ­مرغ تولیدی بیشتر است. تأمین سطح ترئونین قابل هضم جیره 48/0 درصد (نسبت ترئونین به لیزین 66 درصد) توصیه ­می­شود.

نویسندگان: سید امیر حسینی نژاد  حیدر زرقی  ابوالقاسم گلیان

گروه علوم دامی،دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

برای مشاهده مطالب بیشتر کلیک کنید.